Kur'an'da Allah'ın Hz. Musa'ya bir ağaçtan seslenmesi anlatılır. İlk ayet olan "Oku" emrini de bu bağlamda düşünmeliyiz. Peygamber Efendimize (s.a.v.) Hira'da hiçbir kitap yokken "Oku" diye seslenilmiştir. Ne okuyacaktı? Bu sadece üç harfli bir kelime değildi. İnsanları, kâinatı, olayları, hadiseleri ve bütün hikmetleri okuması isteniyordu.

Bu bakış açısıyla, "Allah Musa'ya ağaçtan seslendi" ayetini algıladığımızda, Kur'an'ın dinamik bir kitap olduğunu ve kıyamete kadar geçerli olduğunu anlarız. O mesaj ne Hz. Musa'yla ne Hz. İsa'yla ne de Efendimizle (s.a.v.) sınırlıdır. Onların şahsında kıyamete kadar bize verilen mesajlar vardır. Onlarla muhatap olması, onların nasıl anladığını, algıladığını ve amel ettiğini bize rehberlik olarak sunar.

Şimdi ağaca baktığımızda, bana da ağaçtan seslenildiğini hissediyorum. "Oku!" diyor. Ağaçtaki yapraklar, çiçekler, her şey adeta bize yaratıcının varlığını, birliğini, lütfunu, rahmetini ve kudretini anlatıyor. Bunlar Halik, Musavvir, Rahman, Rahim, Rezzak, Latif, Cemil gibi isimlerin tecellileri...